The Everly Brothers & Roots – Geschiedenis van een visionair album

Het album Roots van The Everly Brothers werd ooit ter gelegenheid van het tienjarige jubileum van platenlabel Warner Bros. uitgebracht. Maar het bleek veel meer te zijn dan een tussendoortje: Roots was een unieke voorloper van het genre country-rock dat begin jaren zeventig ontstond. Gastblogger en muziekkenner Bart Dingemans vertelt en laat horen.

Baby brothers Phil and Don

Phil Everly is al weer meer dan tien jaar geleden, op 3 januari van 2014, op 74-jarige leeftijd overleden. Don volgde op 21 augustus 2021, op 84-jarige leeftijd. Bij deze ga ik stilstaan bij het werk en de betekenis van de Everly Brothers voor de pop- en countrymuziek. Ze zijn geboren in februari 1937 (Don) en in januari 1939 (Phil). Ze waren kinderen van muzikale ouders en traden als kind al met hun ouders op, met name in het eigen radioprogramma van ‘dad’ Ike Everly en moeder Margaret. Op het album Roots zijn stukjes radio-optreden van de Everly Family tussen de recente nummers heen gevlochten, wat een prachtig historisch beeld geeft. De Everly Brothers hadden in de tweede helft jaren vijftig gigantische successen met hits als Bye Bye Love, Wake Up Little Susie, All I Have To Do Is Dream en Bird Dog. Ze bestormden de pop- en de country & western-hitparades. Ook in Nederland was hun (iets te) gepolijste sound enorm populair.

Roots: een visionaire plaat

Roots uit 1968 geldt als een visionaire plaat, waarop de contouren van de country-rock van de begin jaren zeventig al zichtbaar zijn. Dat is extra fascinerend, omdat de plaat slechts bedoeld was als een eenmalige feestelijke, min of meer informele opnamesessie van alle artiesten van dat label bij het tienjarige jubileum van Warner Brothers. Op Roots speelt een keur aan latere topfiguren uit de popmuziek. Daarom ook misschien de nooit meer vertoonde concentratie van (niet op de plaat genoemde) grote namen: James Burton (gitaar), Jim Gordon (drums), Randy Newman (piano), Van Dyke Parks (keyboards), producer was Lenny Waronker (ook bekend van Little Feat), Ry Cooder en Maria Muldaur, later directeur van Warner Brothers. Arrangeur en gitarist was Ron Elliott. Eveneens in 1968 verschijnt Sweetheart Of The Rodeo van de Byrds. Misschien heeft deze plaat (enigszins) als voorbeeld gediend. Het is mij niet bekend geworden welke plaat eerder is  opgenomen.

Mama Tried

Klassiek nummer van Merle Haggard.

Less Of Me

Een nummer geschreven door Glen Campbell. Weer blijkt wat een bijzonder talent Glen Campbell is. Glen was lid van een groep topklasse sessiemusici, de Wrecking Crew, die in de eerste helft jaren zestig op honderden platen van anderen te horen zijn, omdat ze in no-time een nieuwe song in de studio perfect konden uitvoeren, beter dan vele leden van popgroepen van die tijd. Hal Blaine (drums), John Osborn (bas), Leon Russell (gitaar, piano), Larry Knechtel (keyboards) zijn te horen op alle Phil Spector-producties, op platen van de Beach Boys, Simon & Garfunkel, The Mamas and the Papas, Nancy Sinatra, the Carpenters et cetera.

T For Texas

Een nummer van Jimmie Rodgers, de legendarische blues- en country-artiest uit de jaren 20.

I Wonder If I Care As Much

Geschreven door de Everly’s zelf. Dit is een tweede uitvoering. Het was eerder de B-kant van Bye Bye Love.

Ventura Boulevard

Nummer van Ron Elliott. Over jeugdherinneringen, teer, en ook puur Californië. Ron Elliott werkt in een rol van arrangeur mee aan de plaat. Hij is de zanger/leider van de geweldige Beau Brummels, een groep uit San Francisco die als het ware een brug vormt tussen de Beatles en de Byrds. Hij leert hier van Waronker het vak van producer.

Illinois

Een nummer van Randy Newman, dat een Amerikaanse staat bezingt, zoals hij later ook songs schrijft over Birmingham, Alabama, over Utah en Kentucky. Zijn eerste LP, Randy Newman Creates Something New Under The Sun – een andere iconische plaat – is bij verschijnen van Roots net nog niet uit.

Living Too Close To The Ground

Dit nummer van hun basgitarist Terry Slater is een hoogtepunt van zuiverheid en emotionaliteit in het Everly’s-oeuvre.

Enige wetenswaardigheden, hun brede invloed

Don Everly (zang, gitaar): de oudere broer heeft ietsje donkerder haar, zingt de baritonpartijen, en neemt ook de solozang voor zijn rekening. Phil Everly (zang, gitaar): Phil zingt de tenorpartijen en af en toe een solopartij. Hun harmoniezang is voor vele beroemdheden inspiratie geweest, waaronder de Beatles, de Beach Boys, Simon & Garfunkel en de Bee Gees. Complex zijn de harmonieën niet, maar de uitvoering ervan is ongekend muzikaal.

De Everly Brothers en de platenindustrie in Nashville

De Everly Brothers hebben in hun carrière lange tijd in ‘symbiose’ geleefd met de gevestigde platenindustrie, in tegenstelling tot de grote rock-‘n-rollers die bij kleine onafhankelijke labels zaten, (Sun, Imperial, Specialty). Hun werk was ook een graad minder rauw en wild, en meer binnen de countrymuziek van hun tijd in te passen. Toen ze eenmaal ruzie kregen met Nashville, cq. hun muziekuitgeverij Acuff/Rose (1960 tot 1964), was dat bijna het eind van hun carrière. Ze werden gescheiden van hun vaste songcomponisten, het echtpaar Felice en Boudleaux Bryant, en stopten ermee die composities die onder het contract vielen, uit te voeren. Ze wilden geen cent van de royalties ten goede laten komen aan Acuff/Rose. Hun platenlabel Cadence was weliswaar klein en integer, met eigenaar-producer Archie Bleyer, maar het nam alle platen op in Nashville, met een groep sessiemensen onder de leiding van producer en top-countrygitarist Chet Atkins. Hij was ooit een huisvriend van de Everly Family.

Link met Buddy Holly

Deze zelfde Nashville-establishment trachtte zonder succes Buddy Holly te verleiden tot het maken van te gepolijste, volgens hem verschrikkelijk slechte opnames. Men dwong hem vanwege zijn contract tot allerlei kronkels, zoals het opnemen onder de naam The Crickets, en het songs schrijven onder schuilnaam, of de rechten erop verkopen. De Everly Brothers en Buddy Holly hebben verschillende malen samen opgetreden, in 1957 en 1958, en mochten elkaar graag. Buddy was erg enthousiast over hun song Love Is Strange, en maakte een soort pendant in Words Of Love. Hij schreef speciaal voor hen het nummer Wishing, dat de Everly’s echter niet konden gebruiken. Phil Everly was kistdrager bij de begrafenis van Buddy Holly, Don was te ziek en bedroefd.

Eigen composities

Hoewel vele hits van de Everly Brothers van de hand van het echtpaar Bryant waren, waren de broers zelf ook geen misselijke songwriters. Na hun vertrek bij Cadence en overgang naar Warner Brothers schreven ze bijvoorbeeld:

Cathy’s Clown

De Beatles baseerden hun eerste nummer-1-hit Please Please Me op dit nummer.

So Sad (To Watch Good Love Go Bad) (1960)

Walk Right Back (1961)

Crying In The Rain (1962)

That’s Old Fashioned (1962)

Hun laatste top-10-hit.

The Everly Family, Shady Grove, Kentucky

Afsluiting van Roots.

In hun tijd bij Warner Brothers waren de volgende tien jaren minder en minder succesvol. Beide broers waren op een gegeven moment verslaafd aan drugs: speed en ritaline.

De vete van de broers en verzoening

Van 1973 tot 1983 waren ze gebrouilleerd, en spraken elkaar niet. Daarna werden ze gerespecteerde legendes, met alle vormen van verering en officiële erkenning.

Little Feat – Geschiedenis van een cult-band Buddy Holly – Geschiedenis van een muzikale vernieuwer Lyle Lovett – Geschiedenis van een ongewone countrymuzikant Hoe klink ik als Phil Demmel? Kate & Anna McGarrigle – Geschiedenis van twee singer-songwritende zussen The J. Geils Band – Geschiedenis van een macho groep met stijlgevoel