Suzuki OM-108 Omnichord

Algemeen

Tenzij je er al een half leven op hebt zitten is 't goed denkbaar dat je dit apparaat nog nooit gezien hebt. Met een beetje fantasie zou je er een millenium falcon in kunnen zien, maar 't is dus werkelijk een soort keyboard. Ergens zijn er zelfs raakvlakken met een accordeon te noemen. Je drukt een akkoordknop in en met de andere hand veeg je over de touch-strip. Wat je in feite doet is dus strummen, of het spelen van glissando's als op een harp, op basis van het gegeven akkoord. Hierdoor is 't een instrument dat juist heel vermakelijk te bespelen is voor iemand met zeer weinig muzikale ervaring. Immers, een akkoordknop kan iedereen indrukken, en een veegbeweging is net zo eenvoudig.

Klank van de Suzuki OM-108 Omnichord

Het is een remake van de oorspronkelijke Omnichord uit 1981, deze nieuwe editie is gemaakt ter ere van 't 70-jarig bestaan van het bedrijf (mogelijk ken je Suzuki ook als eigenaar van Hammond). Natuurlijk geldt dat bij een remake ook de klank uit die tijd hoort. Verwacht geen samples van piano's, gitaren, harpen en dergelijke. De oude Omnichord had de eenvoudige oscillatoren uit die tijd, de remake ook. Er zit begeleiding in (bassen, akkoorden, drums), maar ook dit zijn de eenvoudige klanken uit die tijd. Alles is enorm retro! Pin je niet vast op de klanken, de charme zit elders: de grootste muziekbarbaar kan hier stemmig mee spelen. Dit komt simpelweg omdat de focus ligt op strumming en glissando's, je hoeft je dus niet zozeer te bezigen met melodie - wat overigens wel mogelijk is als je een beetje kunt mikken op die touch-pad. En wie toch andere klanken wil: er is MIDI-OUT aanwezig, dus hang er vooral een dik Kontakt-orkest aan als je wilt!

Statuur

In die tijd kon je er ook naar kijken met een blik van 'mja, speelgoed?'. Maar 't bloed kruipt waar 't niet gaan kan, en de oorspronkelijke Omnichord is gebruikt door onder meer David Bowie, Brian Eno, Joni Mitchell en Eurythmics. Met echt speelgoed is het maar zeer de vraag of die impact er zou zijn geweest. In dat opzicht kunnen we de Omnichord zien als een remake van een eigenzinnig product, dat - hoe raar het ook klinkt - ook wel enige vintage-uitstraling heeft. Dat heb je niet altijd in de hand, die status onststaat gewoon, en bij de Omnichord is die dus ook ontstaan. Bij de aankondiging op de NAMM-beurs is er ook een zekere publieke vibe ontstaan toen Stevie Wonder deze remake stond te bespelen - hij ziet er wel wat in dus!