Stagg VN 4/4 TBK viool zwart met soft-case

Ik speel piano sinds mijn vierde en gitaar en percussie sinds mijn pubertijd. Viool heb ik altijd willen leren spelen.
Prima viool zo lijkt het.
Alleen het afstellen van de snaren gaat niet altijd even soepel. De stemsleutels glijden terug en eentje zit zelfs erg los. Eerst wilde ik de viool terugsturen, maar na de losse stemsleutel voorzichtig vast te hebben gedrukt, lijkt het allemaal wel ok. De stemsleutels zijn echter wel irritant eerlijk gezegd. Maar omdat ik net begin, zie ik het even over het hoofd en heb ik de viool maar niet teruggestuurd.

Mijn wederhelft houdt niet van violen maar aangezien hij zich momenteel op een boorplatform aan de andere kant van de aardbol bevindt, heb ik voor mezelf deze viool aangeschaft. Een hoogglans zwarte, want die past dan tenminste bij de gitaren hier aan de muur. Dat dan weer wel.
Laat ik nou altijd gedacht hebben dat je voor een viool een nier moet verkopen of in elk geval een tweede
hypotheek afsluiten. Maar nee! De vakantie is afbetaald, de belastingcenten zijn binnen en dit model valt binnen m’n budget.
Onderaan is een klein randje donkergroene lak zichtbaar (ook best een leuk kleurtje) en de zgn f-holes (die benaming krijgt ongetwijfeld de goedkeuring van m’n man) zijn wat rommelig afgewerkt maar ja, wat wil je voor deze prijs.
Na het aanbrengen van de hars op de haren van de strijkstok, kreeg ik er zelfs meteen geluid uit en de honden begonnen niet eens te janken dus het zal wel niet heel verschrikkelijk geweest zijn. So far so good!
Helaas bleek bij het stemmen van de snaren dat de stemsleutels steeds weer terug bleven glijden in hun oude positie. En blijkbaar ben ik iets te fanatiek (en/of ongeduldig) geweest want de G-snaar brak. Da’s de dikste snaar nog wel. Een beetje sip heb ik zojuist dus maar een pakje nieuwe snaren besteld. Het oefenen wordt hier dus nog even uitgesteld, helaas.